عشق واقعی خداست

تقدیم به بهترینم

venus — Wed, 23 Jul 2008 08:23:18 GMT

سلام به دوستای گلم

میدونم خیلی وقته نبودم

مشغله کاریم خیلی زیاد شده...

راستش از طرف دیگم 22/2/87 عروسیم بود!

با یه فرشته مهربون که به نظرم زیباترین هدیه خدا به منه!

خدا رو شکر میکنم، چون برای اولین بار تو زندگیم عاشق شدم...

یه عشق زمینی که برام خیلی مقدسه...

یه عشق واقعی که همه زندگیمو عوض کرد...

حس خوشبخت بودن و بهم چشوند...

ممنونم خداجون...

بهترینم:

در زمانیکه محبت گل نایابست و صداقت هم نیز

من به تکرار غریبانه بر تن جمله قرن...

«دوستت دارم و سخت محتاجم»

نامه اول

venus — Mon, 12 Nov 2007 13:56:18 GMT

سادگی را
من از نهانِ يک ستاره آموختم
پيش از طلوعِ شکوفه بود شايد
با يادِ يک بعداز ظهرِ قديمی
آن قدر ترانه خواندم
تا تمامِ کبوترانِ جهان
شاعر شدند.

سادگی را
من از خوابِ يک پرنده
در سايه‌ی پرنده‌يی ديگر آموختم.
باد بوی خاصِ زيارت می‌داد
و من گذشته‌ی پيش از تولدِ خويش را می‌ديدم.
ملايکی شگفت
مرا به آسمان می‌بُردند،
يک سلولِ سبز
در حلقه‌ی تقديرش می‌گريست،
و از آنجا
آدمی ... تنهايیِ عظيم را تجربه کرد.

دشوار است ... ری‌را
هر چه بيشتر به رهايی بينديشی
گهواره‌ی جهان
کوچک‌تر از آن می‌شود که نمی‌دانم چه ...!

راهِ گريزی نيست
تنها دلواپسِ غَريزه‌ی لبخندم،
سادگی را
من از همين غَرايزِ عادی آموخته‌ام.

سید علی صالحی

فراموشت میکنم

venus — Sat, 10 Nov 2007 10:51:11 GMT

چه خوب میشه اگه خــدا
حقمو از تــــو بـــگیره
کـــاری کنه کـــه آخرش
دل سیــــاهت بـــمیره
چه خوب میشه اگه چشام
دیــــگه چشاتـــو نبینه
حتی یـه لحظه این دلـــم
منتظــــر تــــو نشینــه
کاشکی یــــکی پیدا بشه
دلِ تــــو آتیش بزنــــه
یه بــــی وفا مثل خودت
تیری بــــه قلبت بـــزنه
کاشکی دیــــگه مهربونی
هرگز سراغ تـــو نیــــاد
تـــــو تنهایی جون بکنی
تــا اشک چشمات در بیاد
چه لحظه ها بــــه یاد تو
اشک چشام جاری می شد
منم چـــــقدر ساده بودم
کـــه دلم عـــاشق تو شد
دلــــم می خواد یکی بیاد
مثل خودت نـــــامهربون
کـــــاری با چشمات بکنه
تــــا که بگی عزیز بمون
دیگه نمی خوام بــــی وفا
اسیر چشمات بمونــــــم
می خوام که از پیشم بــری
تـــــا کــــه چشاتو نبینم
آره می خوام مـــن از خدا
یــــه قدری خواهش بکنم
کــــه این دل و کمک کنه
تــــرو فـــــراموش بکنم

شعر نو

venus — Wed, 18 Jul 2007 12:59:18 GMT

دوستی (م.باران)

دوستی را چه خوب میدانی!!!...

به خاطر ادراک زلال تو از نور...

به خاطر ترسیم پاک رابطه ... در ذهن من ...

از مریم عذرا مطهری ...

تو گنج بودی ... در انتظار ...

در زیر خروارها زمان ...

و من با کندن ریشه های هرز برای حراست احساس خویشتن ...

ترا باز یافتم...

باد صبا (ناهید عباسی)

خاطره اش

همراه باد صبا می آید

تا ...

در حافظه ی آیینه

بر گیسوان جوانی ام ...

شکوفه های نارنج بنشاند

و من ...

همراه یاد

شرقی او

شرح یغمای دلم را

به گوش باد

زمزمه خواهم کرد!!!

انتظار (ناهید عباسی)

کدام راه است

که پای خسته را نشناسد

کدام کوچه

خالی از خاطره است

و کدام دل...

هرگز نتپیده

به شوق دیدار

بیا...

تا برایت بگویم

از سختی انتظار

که چگونه...

در دیده های بارانی

رنگ هذیان به خود می گیرد!!!

همنوای باران (ناهید عباسی)

شبهای دراز زمستان را

طاقت میاورم

و در تنهایی بی ترانه ی خویش

به جای گریه و بهانه

به قندیل های خاطره

دل خوش می کنم

اما...

بهار که از راه می رسد

پای هر درخت پر شکوفه ای

در باور فاصله ها

ابر بغضم

همنوای باران می شود...

من برگشتم

venus — Wed, 04 Apr 2007 07:13:18 GMT

سلام دوستای خوبم
ممنون که فراموشم نکردین ، یه مدتی درگیر بودم ولی دلم واسه دنیای مجازی و شما دوستای گلم تنگ شده بود
دوباره برگشتم ...
چاره چیه باید حالا حالاها تحملم کنین من که به این زودی دست بردار نیستم...
با کمی یا خیلی تاخیر سال نو رو به همه دوستای گلم که نتونستم بهشون سر بزنم تبریک میگم
میدونین 29 اسفندم تولدم بود (۱ ساعت مونده به تحویل سال) حتی یه پست واسه تولدمم نتونستم بذارم...
بگذریم ، حالا که یکسال دیگه بزرگتر شدم میخوام در مورد خاطره باهاتون صحبت کنم (البته نه خاطره خانوم منظورم خاطرات بود).
میدونم همتون خاطرات شیرین و تلخ تو زندگی زیاد دارین که البته امیدوارم شیریناش خیلی بیشتر از تلخاش بوده ولی تلخاش و بندازیمش دور میخوام در مورد شیریناش صحبت کنم...
ولی خوب حالا که خاطره منو میخونین اگه دوست داشتین تو قسمت نظرات شمام یکی از خاطرات شیرینتونو برام بذارین...
-----
این خاطره حدوداً برمیگرده به 3-4 سال پیش ، شرکت ما یه ساختمان مخروبه ای رو خریداری کرد و قرار شد به جای تخریب ساختمان اونو بازسازیش کنیم...
مدیر عامل کلیدای ساختمان رو به من داد و قرار شد یکی از همکاران به من کمک کنه تا بریم نقشه فعلی ساختمان رو برداشت کنیم تا بعد دوباره طراحی بشه و پلان داخلی و نمای ساختمان رو تغییر بدیم. منم به اتفاق همکارم به ساختمان رفتیم و خوب با یه ساختمان مخروبه که در و پنجره هاش شکسته بودن و برق و آب و همه این امکاناتشم قطع بود مواجه شدیم یا بهتر بگم "خانه ارواح"
اون روز ما از ترسمون حتی از پله های ساختمان هم که 4 طبقه بود نتونستیم بالا بریم چون واقعا ترسناک بود و صدای در و پنجره های شکسته که با وزش باد به هم میخوردن واقعا اونجارو به یکی از اون خونه های ترسناک تو فیلمها تبدیل کرده بود...
اون روز گذشت و من اینو با چندتا از دوستام در میون گذاشتم و حدس بزنین چه تصمیمی گرفتیم...
بله یک شب بریم و اونجا بخوابیم (یعنی یه پارتیه حسابی از وحشت)
خلاصه 4 نفری یک شب نیمه خنک (اگه اشتباه نکنم فروردین یا اردیبهشت ماه) تصمیم گرفتیم بریم و اونجا بخوابیم جالب ایجاست که قبل رفتن چون اونجا پر از گرد و خاک بود رفتیم تا چند متر پارچه برای زیر انداز بخریم ، به پارچه فروشه گفتیم جند متر پارچه میخوایم که از همه ارزون باشه اونم اسرار داشت که خودمون پارچه رو انتخاب کنیم و بگیم برای چه کاری میخوایم منم به شوخی گفتم خانومم داره کلاس خیاطی میره پدرم درومده از بس پارچه خراب میکنه میخوام ارزونشو بخرم تا کمی رابیوفته ...
خلاصه چشمتون روز بد نبینه رفتیم اونجا و بچه ها شروع کردن به تعریف از جن و موجودات خیالی و حتی یکی میگفت معمولاً اینجورجاها معتادا شبا میان میخوابم و این باعث میشد با هر صدایی که از درو پنجره ها میومد تا مرز سکته کردن پیش میرفتیم...
اما خوب کم نیاوردیم درسته حتی 1 ثانیه نتونستیم چشمامونو رو هم بذاریم ولی خوب تا صبح موندیمو بعدشم تصمیم گرفتیم تا ما باشیم و از این غلطا نکنیم...
-----
شرمنده سرتونو درد آوردم

نفسهایم بمان...(پری غضنفری)

venus — Thu, 16 Nov 2006 09:06:18 GMT

تو که نبودی ستاره ای نداشتم تا برایش شب ها ، آوای ناله سر کنم.
ستاره ها مدتهاست هرچه شعر میگویم ، از من دوری میکنند و من ناگزیر میشوم تا ترانه های بی صاحبم را برای تو سر دهم... سردی و برودتی که مدتهاست خون کمرنگ و بی رمقم را لای انگشتانش فشار می دهد، با تو که باشد مرا هم رها میکند...دلم میخواهد تا جان دارم بنویسم و تنها تو بخوانی و هرزمان که خسته شدی سر روی شانه های منتظرم بگذاری تا من هم با تو خالی شوم.
دلم میخواهد بعد از مدار صبح تو را ببویم... وقتی اشک های بی گناه و معصوم تورا با دستان لرزانم از گونه های غرق اشک پاک کنم ، برای نماز صبحم وضو نمیخواهم. بعد از تمام تاریکی های زمین که تاریکی شعرهای مرا ، درون خود می بلعد ، تا آخرین نفسهای شعرم تو را غزل می کنم.
میخواهم نامم تنها اسمی باشد که در دفتر عاشقانه هایت به ثبت میرسد.
میخواهم مالک همیشگی روشنی قلبت باشم و هرگاه تنها شدی تورا ببینم و تنهاییت را با سر انگشتان مرطوبم پاک کنم. هنوز زلالی نی نی چشمانت را زیارت نکرده ام... هنوز دست هایم از لمس دستانت سیراب نگشته است. تازه در کوچه آشنایی بودم که تو اسمم را روی اولین درخت حک کردی و همانجا قسم خوردم مرد مردانه عاشقت بمانم...
میدانم این روزها پر از دلتنگی منی!
خودخواهی نمیکنم باور کن من از تو لبریزتر از دلتنگی ام و تنها امید دست های تنهای من ، نفسهای گرم توست که مرا گرم میکند و من اینجا ، فقط شعر میخوانم تا تو بیایی و من هم وصال را تصور کنم... اینجا ، شب ها هنوز هم با خاطره ندیدنت خوابم را بهبود میدهم و چشم براه تو هستم تا وقتی می آیی گل های سر نکشیده در قلبم را بپایت پرپر کنم و منتظرم تا صبحی بیاید تو را ببینم و دستان زخمی از تنهاییت را با بوسه هایم مداوا کنم. باور کنی یا نه دیگر چه فرق میکند؟ من تنها مسافر جامانده از زمانم تا اینجا بمانم و تورا به بهشت بی غصه بدرقه کنم.
میدانم اگر بیایی سراچه کوچه دلم غرق نوری عجیب میشود و من چشم براه تو خواهم ماند و تا آنروز ـ که میدانم نزدیک است ـ ستاره ها را بیدار خواهم کرد..
آسوده بخواب دلبرم!!!
"پری" کوچک بی ادعا ، کوچه ها را آذین بسته است...

روبروی عادت (مسعود نکویی)

venus — Mon, 06 Nov 2006 12:21:18 GMT

گاهگاهی غربت
گوشه جوی خیابان می نشیند
روبروی عادت
آتش روشن میکند
زانو به بغل میگیرد
چشم انتظار رهگذری که شاید!
سکه ای در کاسه تنهایی اش بیندازد
دستش دراز ، سرش پایین
گونه هایش خیس
گدای عشق...
زمین خورده ابدی ست
سرمه میکشیم به چشمان خیالات مبهممان
به گمان تجسم یادهای سبز
هر چند روز به روز
کم رنگتر و فانی تر از دیروز
اما هنوز...
می ریزد لحظه به لحظه در نگاهم
ضریح سوالهای مبهم چشمان مست تو
من از برودت و غربت نمی ترسم
از تو می ترسم و از فکرهای سرد بی مهری!
دیگر سراغ از من خسته مگیر
من در دریا جزیره ای از آب ساخته ام
و در سراب
برکه ای بی آب
می بینی چه بیهوده ام!؟
تنها من
در برزخ رویای خویش جان باخته ام
بگذار حلاوت تو را
در حس ظریف کودکی لمس کنم
بگذار تا نگاه عابران
نوید براقهای نشمرده ام دهند
ریالهای محبت
از کرورها تظاهر گرانترند!
نگرانم مباش
سالها پس از مرگم
خاکسترم را به باد خواهند داد
و من چنان غباری دوباره
میان راه خواهم نشست
و کاسه انتظارم
از افکار هجوم سکه هایتان
لبریز خواهد شد

رویا (حسین...)

venus — Tue, 24 Oct 2006 17:26:18 GMT

گاه می اندیشم
که اگر سردی دلهای سیاه
گرم چون داغ دل لاله وحشی می شد،
واگر دست به سوی دستی
بهر احساس و محبت می رفت
یا اگر شورش و غوغای دل هر انسان
جای خود را به صدای چمن و برگ و گیاه
یا شقایق می داد
آه انسان آن وقت
چه حریمی چه حیاتی می داشت:
آسمان آبی بود و زمین سبز و سفید
از دل هر انسان شورش قهر و شقاوت می رفت
جای خود را به «محبت» میداد.
آسمان دل انسان نیلی
و دلش گرم امید
و حیاتش چه سعید!
آه انسان آن وقت واقعا انسان بود
و از این ظلمت شب بیرون بود
قلب ها مجنون بود
«می شد آن وقت ببینی که کسی
سر بازار محبت دل گرمش را داد
و به جای همهء عمر و حیاتش گل لبخند خرید»
لیک اینها همه افسانه شدند!
ما همه پیرو یک خط و رهیم
و در این راه یر از سردی و یخ
تک چراغی دل گرمی اگر از دور نمایان گردد
یخ سرد دل ما شعله را خواهد کشت!
و چه بسیار شدست
که میان دل تاریک زمین:
شعله ای یخ زده است

برای بی کسی زهره (مهرداد مولایی)

venus — Wed, 11 Oct 2006 05:53:57 GMT

نگاهم خيره می مانَد
بر تك ستاره ای كه هر غروب
احساس آسمانی ام را دور می زند
چه تنها
چه خسته
بغض زمينی ام می شكند
تا بر بی كسی تو
تا بر بی كسی هر آنكه چون من است
باران شوم
نگاهم خيره می مانَد
بر پهنه ی كبود آسمان
و انبوه تك ستاره های تنها
كه شايد هر يك
احساس گمشده ی كسی باشد
و شايد كسی هم پيدا شود
به تمام ستاره ها شك كند
يادم هست
هميشه می گفتی :
«ستاره بخت من …
آه»
يقين دارم ستاره می فهمد
می داند
دل می سوزاند
و می خواند:
«زمين تنهاست
تنها ترين است »
شايد باز هم برای نمی دانم چندمين بار
برای بی كسی زهره
يا هر ستاره ی ديگر
شبهايم بارانی شود
ولی می دانم
هنوز وقت گريستن
برای تنهايی ترانه هايم نيست
بسيار گريسته ام
ومی دانم كه بسيار گريسته ام
برای سكوت تو
و تمام دقيقه های غريب
و ساعت های مات
سالهای بيهوده
و سكوت تو
سكوت من
سكوت ما
هر شب كه خواب تو را می بينم
نه !
هر شب كه ستاره ام را - زهره ام را - می بينم
شعرهايم بوی باران می گيرند
می دانم كسی بر غربت زمين
بر غربت من
می گريد
تو...
هميشه می گفتی
«فقط ستاره می داند
كه زمين چقدر تنهاست »
حالا هر وقت
صدای تنهاترين ستاره را می شنوم
بغض زمينی ام می شكند
و برای نمی دانم چندمين بار
برای بی كسي زهره
يا هر ستاره ديگر ...

باد و باران...

venus — Sat, 30 Sep 2006 16:45:18 GMT

باد...

ای نويد دوری

خاطراتم را به بر....

به بر تلخش را

تا نفسی بكشم بدون گذشته

به بر شيرينش را

تا بتوانم ببينم آينده را

و برو...

تند ، سريع ، بدون مكث

تا نبينم اين عمر پوچ خود را

و من را هم با خود به بر

به بر تا نبينم ، نشنوم

ديگر غمگين نشوم از زمانه

ديگر شاد نشوم با زمانه

و بمانم بمانند خودت ، ای باد

تنهای ، تنهای ، تنها...

----------

باران...

دلم را برايت پاک کردم کنار گذاشتم

برايت همه گلها را چيده ام توی گلدان روی ميز است ...

تمام لحظات خيس زير باران را

و تمام روزهای آفتابی با تو بودن را فهرست کردم

مي خواهم ببينمت باری ديگر

نشانت دهم تمام خاطراتمان را

ساعتی از انتظارم می گذرد ...

سالها بعد :

دلم برايت تنگ شده ...

پرستوهای مهاجر هم اين را فهميده اند

که باران اين روزها بی دليل نمی بارد

و آسمان تنها دليل سرخ بودنش تنهاييش است ...